“bir de, “yaşadıklarım beni ben yaptı, hiçbirinden pişman değilim” diyenler var. yaşadıklarım beni de ben yaptı lakin, keşke böyle bir ben yapmasaydı. hiç güzel bir ben olmadı. şurda yüz yüze bakıyoruz, itirafsa itiraf. ne kendimden memnunum, ne meali, hatalar silsilesi olan hayatımdan.”
“bir hedef koyup o hedefe ulastigin zamana hayat demeye calisiyorsun su an ama aslinda o hedefe ulasana kadar gecen zamanin ismi hayat.” CSC
“Siktiret git abi” BB
“Cok sevindim.” HCK
“Ahahahaha” ACT
“Abiiiiiii” DK
“VALLAHA MI” YJY
“Burcu, cok tebrik ederim.” DNS
“Simdi mi soluyosun bana?” MT
“Iyii” BOY
imkansız şey
Şiir yazmak
Aşıksan eğer;
Ve yazmamak,
Aylardan Nisansa.
Orhan Veli
burasi bir romantik komedi olsaydi hayatimin tam su aninda asik olmam gerekirdi. neyse ki burasi bir romantik komedi degil. neyse ki.
manyak gibi oyun oynuyorum 1 haftadir bosluktan. bosluk da fake bosluk aslinda bok gibi isim var. neyse. “Limbo” adindaki oyunda bir achievement var: don’t pull the lever just because you can. bu cumleyi dusunuyorum birkac gundur. oyunun amaci bu degildi sanirim ama zaten benim de amacim oyun oynamak degil.
yarin bir mulakatim var, ona calismak icin gecen sene alip A getirdigim sayisal bir dersin defterini buldum sans getirsin ona yazayim diye. hic de yoktur boyle batil inanclarim ama evet arada cikar agzimdan “allahim sen bana yardim et”. herkesin cikar. sonra aklima bu dersin hocasinin bana doktoraya basvurdugumu soyledigimde agzindan cikan, “kendine yazik ettin, analitik zekan cok iyiydi lab’da harcayacaksin onu” geldi. o gun cok uzulmustum. simdi rahatlikla diyorum ki, I will not pull the lever just because I can.
gibi bir seyler.
Senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım
Tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum
Bu senin eski zaman gözlerin yalnız gibi ağaçlar gibi
Sularım ısınsın diye bakıyorum ısınıyor
Seni aldım bu sunturlu yere getirdim
Sayısız penceren vardı bir bir kapattım
Bana dönesin diye bir bir kapattım
Şimdi otobüs gelir biner gideriz
Dönmeyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç
Bir ellerin bir ellerim yeter belleyelim yetsin
Seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlat
Durma kendini hatırlat
Durma göğe bakalım
t.u.
son 3 gundur bekliyorum ki yolda yururken yol ayrilsin buz devrindeki buzullar gibi, ben icine duseyim, sonra da aynen kapansin. kimse gormesin, kimse bilmesin. desinler ki “sanki yer yarildi da yerin dibine girdi”. istiyorum ki yer yarilsin da yerin dibine gireyim.
gitsem gidemem kalsam kalamam sevsem sevemem sastim bu ise.
bir de ben bugun icine dogru aglamak nedir onu gordum.
kaac yildir durup durup “benim annem hayatimla ilgili hicbir seye karismiyo ben ne istersem onu yapiyorum, guzel sanatlar da okuyabilirdim yani muhendis olmak yerine” diyorum da, bugun farkettim oyle bir sey yokmus.
sex and the city’deki trey’i hatirlar misiniz, hah onun annesi benim annemmis megersem. “sunu sunu yap yapmazsan uf olur” diyen annenin sozu tabii ki inadina dinlenmezmis, “burcucum canim benim hayatim, sence de sunu yapsan daha iyi olmaz mi benim guzeller guzeli kizim yani yapmasan da olur ama yap bence” dedikce annem, ben de “aa evet lan zaten benim annem en iyisini bilir” deyip deyip onun dedigi her seyi yapmisim.
annemin alttan alta verdirdigi bir cok karara ait bir pismanligim yok ama, su durumu 21 yildan once farkedeymisim yine de iyiymis.
insanlar genelde benle tanistiklari halde hatirlamaz, ben de sinir olurum cok siligim insanlar benle tanistiklarini bile hatirlamiyo diye. az once bi insan benle tanistigini iddia etti ama tanismamistik. yani ben hatirlamiyo diilim gercekten tanismamistik.
bi tutturamiyorum.
bu da boyle bir animdir.
